چه كسى قول و گفته‌اش بهتر است از آنكه مىخواند به سوى خدا و عمل صالح و گويد من از مسلمينم . و از كسانى كه به موعظه و دعوت خود عمل نمىكنند خداوند متعال آنان را مذمّت نموده و مىفرمايد : ( أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَكُمْ ) « 1 » آيا امر مىكنيد مردم را به برّ و نيكى ، و خود را فراموش مىنماييد . با اينكه اين مطالب را بايد كاملًا در نظر گرفت ، امّا كسى هم حق ندارد كه از امر به معروف به اسم اينكه من خود به آن عمل نمىكنم خوددارى نمايد ؛ زيرا امر به معروف تكليفى است كه مستقلًا در عهده انسان است و بايد آن را ادا نمايد . در اخبار رسيده است كه : « مرّوا بالمعروف وان لم تعلموا به كلّه » « 2 » و همچنين كسى حقّ ندارد از شنيدن مواعظ و نصايح به اين دليل كه گوينده و واعظ ، عمل به گفته خود نمىكند و كردارش را مانند گفتار نساخته ، سر بتابد و به اعتراض پردازد ، زيرا در پيشگاه شرع و وجدان ، اين عذر از او پذيرفته نيست . از حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام روايت شده كه فرمود : « خُذِ الْحِكْمَةَ انّى كانَتْ فَانَّ الْحِكْمَةَ تَكُونُ في صَدْرِ

--> ( 1 ) . سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 44 ( 2 ) . وسائل الشيعه ، ج 11 ، ص 420 .